Հարց է առաջանում` ով և ինչու, ում էր խանգարում Դիլիջանի, Հաղարծնի, Հայաստանի պատմության մի մաս կազմող այդ ծառը, Եկեղեցու այդ խորհրդանիշը, որի շուրջ առասպելներն ամեն տարի մի նոր բովանդակությամբ էին հյուսվում:

Ով է վառել, լավ էս հարցը մի կողմ, իսկ ով է թողել, որ այն չմարեն, արդյոք Դիլիջանի նման խոնավ վայրում, այդ ՀՍԿԱՅԱԿԱՆ ծառը կարող էր վառվել այնքան արագ, որ չնկատեին, ուր էին նայում Եկեղեցին հսկող պահակները, գյուղացիները, ուր էր նայում Հաղարծին եկեղեցու ՔԱՀԱՆԱՆ, չէ որ ծառը Եկեղեցու տարածքում էր, արդյոք նրանք չպետք է պահպանեին այն, արդյոք ես չեմ պատասխանատու իմ բակի ամեն մի թփի ու ծառի համար…

Չնայած ում եմ մեղադրում, եթե այսօր դարերի խորքից եկող Եկեղեցին վերանորոգում են ԱՐԱԲՆԵՐԻ (ով չգիտի, ասեմ, որ արաբները մուսուլման են) փողերով, էլ ինչ մի ծառի պահպանման մասին է գնում խոսքը

Արդյոք Հայաստանում չկար մի օլիգարխ, արդյոք քրիստոնյա ոչ մի հարուստ գումար չուներ, արդյոք պետք էր եվրո վերանորոգել այդ դարավոր Եկեղեցին

Ամոթ բոլոր նրանց, ովքեր պատասխանատու էն, որ վառել են Ընկուզենին, ովքեր թողել են, որ այն վառվի, ու ամոթ նրանց, ովքեր վառված ընկուզենու տեղը վաղը չէ մյուս օրը ինչ որ մի նոր բան կկառուցեն

Ուզում եք իմանաք, ում էր խանգարում Ընկուզենին, որ վառել են, կամ թողել են վառվի, սպասեք, շուտով տարածքի նոր տիրոջ անունը հայտնի կդառնա, եթե իհարկե դեռ հայտնի չի

Նկարները` https://www.facebook.com/ara.haytayan

Մի սպասեք, որ եթե Դուք հղի եք, ապա հնդկական ֆիլմերի նման Ձեր ուշքը պետք է գնա կամ սիրտը խառնի, իրականում այդ սիմպտոմները ոչ բոլորն են ունենում, ու հաստատ սիրտ խառնելու մեջ լավ բան չկա:

Հ.Գ. Խորհուրդները անձնական դիտարկումների և փորձի հիման վրա են կազմվել: Ավելացումները կարող եք թողնել քոմենթներում:

Սովետական Հայաստանում, երբ երեխայի սեռը որոշում էին միայն թերթերում տպված հաշվարկների միջոցով, որոնց հավաստիության վրա շատերը կասկածում էին, “չպուպուլդ չուտեմ” երեխաներին ծննդատնից հայրիկները հրաժարվում էին տուն տանել, ու ամեն ինչում մեղադրում էին կնոջը, հետո մի կերպ նեղացած, հոնքերը կիտած ու ամոթին զոռ, իրանց երեխուն տանում էին տուն, տարիներ հետո իրենք իրենց առաջ խոստովանում, որ իրենց “չպուպուլդ չուտեմ”-ին “պուպուլդ ուտեմ”-իից ավելի շատ են սիրում: Այսօր այդ խնդիրը հայ պապաները ավելի հեշտ են լուծում, երեխայի սեռը որոշող սարքերի ի հայտ գալը Հայաստնում ավելացրեց “չպուպուլդ չուտեմ” երեխաների աբորտների քանակը, երբ պապաները իմանում են, որ իրենց երեխան “չպուպուլդ չուտեմ” սեռին է պատկանում, կնոջը մեղադրելով դրանում ուղարկում են աբորտի, ու մի քանի տարի անց Հայաստան աշխարհը լի կլինի “պուպուլդ ուտեմ”-ներով: Ու օ, ինչպիսի երջանկություն, հայ պապաները, պապիկները այդ ժամանակ կլինեն երջանիկ, նրանք կունենան ժառանգներ, ազգանունը շարունակողներ, իրանց նմանակներ ու Հայոց աշխարհումս էլ չեն լինի “չպուպուլդ չուտեմ”-ներ, ովքեր ի վերջո, լույս աշխարհ են բերում և’ “չպուպուլդ չուտեմ”-ների, և’ “պուպուլդ ուտեմ”-ների:

ՀԳ: Մի բաժանեք երեխաներին ըստ սեռի, ի վերջո ձեր կողքին այսօր կան շատերը, ովքեր ի վիճակի չեն երեխա ունենալ, կամ պայքարում են իրենց երեխայի առողջության համար, շնորհակալ եղեք Աստծուն, որ դուք գոնե ունեք առողջ երեխա, անկախ սեռական պատկանելիության:

Մի քանի օր  զգում էի, որ օրգանիզմումս մի բան այն չի, բայց քանի որ շատ անգամ էի ինձ խաբել ու հետո կոտրվել, այս անգամ որոշեցի թեսթ անցկացնելը հետաձգել… առանց այդ էլ մի լավ մրսել էի ու ակնողնային հիվանդ էի, ոչ հավես կար, ոչ էլ առողջություն իջնելու ներքևի դեղատուն, ամուսինս էլ դիտավորյալ ամեն ինչ հետաձգում էր, քանի անգամ են էտ թեսթերը կոտրել մեր երազանքները…

Երեխա ունենալու մասին ինքս իմ մեջ վաղուց էի երազում, իսկկ երբ արդեն գտել էի նրան, ով կարող էր կիսել ինձ հետ այդ երազանքը, ապա ցանկությունս հասել էր իր գագաթնակետին: Բայց երբ մի բանի շատ ես սպասում, ինքը ուշանում է, կոտրում սպաուսմներդ, հույսերդ, նպատակներդ, շատերն ասում են մի սպասիր, որ լինի, բայց հավատացեք, դա անհնար է, ամեն ամիս դու սպասում ես դրան, երազում, մտածում, իսկ երազանքդ ուշանում է, հերթական թեսթի վրա քո ուզած երկու գծիկներից մեկը միշտ անգույն է մնում, նետում ես աղբամանը ու ասում, վերջ էլ չեմ առնելու… Իսկ ես ինքս ինձ այլևս չմիխաթելու համար տան բոլոր թեսթերը քցել էի դեն:

Երեկոյան ամուսինս տուն եկավ խնդրածս թեսթը ձեռքին, եկել էր պահը, որը հերթական անգամ սուտ էր լինելու, կամ էլ այնպես, ոնց որ եղավ: Դուրս եկա սենյակ երկու մուգ կարմիր գծիկները թեսթին նշմարած, աչքերս հանդիպեցին ապագա պապայի աչքերին, ոչ մի խոսք, կարծես թե կորցրել էի խոսելու ունակությունս, չորս տարի սրան սպասած մամա էի, ոչինչ չէի խոսում, ուժս հերիքում էր մենակ էտ բաղձալի թեսթը ձեռքիս գնամ տան մի ծայրը, հետո ինչ որ մի բան ասելով մյուս ծայրը ու տենց րոպեներ, տասնյակ րոպեներ, մինչև ամուսինս իրա առնական ձեռքերով բռնեց ինձ ու ասեց՝ հիմա ինչ, հայա՞ , ասեցի՝ ինտերնետում ասում են, էս թեսթերը չեն սխալվում, բայց մեկա ես չէի հավատում, մի քանի րոպե անց ես դեղատանն էի, իսկ ձեռքիս այնտեղ առկա բոլոր հնարավոր թեսթերը, հետո ես տան էի, ու իրար հետևից բացում էի դրանք, նորից տեսնում այդ մուգ կարմիր գծիկները, ու տենց այնքան ժամանակ, մինչև բժշկուհիս իր  քնակոլոլ ձայնով ինձ հեռախոսով նշանակումներ արեց:

Իսկ հետո գրկախառնումներ, արցունքներ, արագ բաբախող սիրտ, ու չիմացություն, թե հետո ինչ է լինելու, անակնկալը ընդունելով մենզ մեզ կորցրել էինք, ու չգիտեինք՝ ինչ անենք հետո, երջանիկ էինք, աննկարագրելի երջանիկ ու դա կարևոր էր, շատ կարևոր էր:

Չորս օրից համակարգչի էկրանին բժշկուհին մեզ ցույց տվեց մի կետ, ու ասեց շնորհավորում եմ, դուք հղի եք: Կետ, չէ, մի մեծ աշխարհ, մի ամբողջ տիեզերք, որը ինը հրաշալի ամիսների ընթացքում վերածվեց մի մանուկի, ով ինձ դարձրեց մայր, իսկ նրան՝ հայր:

Չորս շաբաթական Սերգեյ

12 շաբաթական Սերգեյ

20 շաբաթական Սերգեյ

30 շաբաթական Սերգեյ

37 շաբաթական Սերգեյ

3 ժամական Սերգեյ

1 ամսական Սերգեյ

2 ամսական Սերգեյ

3 ամսական Սերգեյ

Երազեք, երազանքները իրականանում են, այսօր իմ երազանքը ինձ ամեն առավոտ ժպտում է իր անկողնուց:

Ի դեպ, տղայիս առաջին աշուն է, ու երևի ինքն էլ էր զգում, որ վերջին տաք օրերն են այս տարվա, որոշեց մի լավ լացել, ես էլ նրան գրկեցի, նստեցի մանկական այգու ճոճանակին ու վայելում էի այդ գեղեցկությունը: Երկու դպրոցական աղջիկներ  իրար հետ խոսում էին, կասեի բամբասում էին, ես էլ հիշեցի ինձ ու ընկերուհիներիս, մեր աշուններն ու բամբասանքները, անհեթեթ ու ծիծաղելի թվացող, բայց այն ժամանակ մեզ համար շատ կարևոր, կողքի նստարանին նստած մեկամյա տղան ուրախացավ, երբ պապան նրան տվեց իր մեծ մեքենան, ես էլ իմ տղու ականջին շշնջացի, որ ինքն էլ է դրանից ունենալու: Այդ պահին հանկարծ վերևի ծառից մի չորացած տերև ընկավ մեզ վրա, հիշեցի Դիլիջանս, ոնց էի այգում չորացած տերևների միջով քայլում , նրանց խշխշոցը ինձ մի այլ հաճույք էր պարգևում, զգացի, որ դա էլ եմ կարոտել:

Դիմացի փոքրիկ բարձունքին մի խումբ տղաներ կարտոնե թղթով սահում էին, իսկ մենք մենակ ձմռանն էին նման բան անում, երևի չէինք էլ մտածել, որ կարելի է և աշնանը ուրախանալ այդպես:

Հա, մոռացա մի քիչ էլ ճոճանակի մասին պատմեմ, այդ փոքրիկ այգին, որի նմաննները այստեղ ամեն մի շենքի հարակից տարածքում կան, ինձ մոտ մանկական նախանձիկ առաջացրեց, հա իմ մակությունում նման բան չկար, մենակ մեր կողքի մանկապարտեզի բակում կային նման գունավոր ճոճանակներ, սահուղիներ, բայց մեր մուտքը այնտեղ արգելված էր, իսկ նայելն ու երազելը՝ ոչ:

Իսկ ծառերից տերևները թափվում էին, տարբեր գույնի, տարբեր չափսերի, ու ես նորից հիշողությունս փորփրեցի, հիշեցի իմ դպրոցական աշունները, որ տանը ցուրտ էր, ես էլ տաք հագնվում էի, ինձ երևակայում կինոյի աղջիկ, վերցնում Տերյանի հատորներից մեկը, էլ ինչ աշուն առանց Տերյան, ու կարդում, կարդում, ու երազում՝ տեսնես կլինի մեկը, ում համար ես այս սիրո տողերը կկարդամ:

Իսկ այսօր իմ ամենաերջանիկ աշունն է, այս աշնան ամեն մի օրը, ամեն մի պահը, գրկումս տաքուկ տաքուկ, ծառերից թափվող խշխշան տերևների տակ քնած է որդիս, հեռախոսիս այդ պահին զանգեց սիրելիս ու մամաս իջավ, որ մեզ օգնի գնանք տուն:

Ասում եմ չէ, այս տարի աշունը ամենագեղեցիկն է…

Երբ տեսնում ես դեղերի հերթի մեջ կանգնած աղջիկներին, երբ տեսնում ես մշակման սենյակի մոտ կանգնածներին, վերակենդանացման բաժնում մի կերպ կանգնածներին, ցավից լացողներին, երբ տեսնում ես, թե բժշկի մոտից արցունքները ու վախը աչքերում ոնց են դուրս գալիս, երբ տեսնում ես, թե ինչ ցավեր են տանում, հասկանում ես, որ մանր մունր խնդիրները ծիծաղելի են: Կինը կարող է տանել ամեն մի ցավ, ամեն մի բժշկական միջամտություն, միայն թե գրկի իր զավակին, զգա երկունքի ցավ, կերակրի իր բալիկին, գրկի նրան, սիրի, զգա մայրական բոլոր հրաշքները:

Սիրելի տղամարդիկ, գնահատեք Ձեր մայրիկներին և Ձեր կողակցիներին, ում Ձեր զավակներն են մայրացրել:

իմ սրտի տակ օր օրի մեծացած ու ինձ մայր դարձրած իմ բալիկ, ես սիրեցի այն պահը, երբ առաջին անգամ դու կողքս էիր, ես սիրեցի այն պահը, երբ քեզ բերեցին ինձ մոտ, իսկ ես չգիտեի անգամ քեզ ոնց գրկեմ, սիրում եմ այն պահը, որ մի ամբողջ օր նայում էի քեզ ու ամեն անգամ համոզվում, որ դու ամենալավն ես, սիրում էի այն պահը, որ օր օրի մի նոր բան էիր անում, սիրում էի այն րոպեները, երբ հայրդ պատուհանի այն կողմը հպարտ նայում էր քեզ, սիրեցի այն պահը, երբ բոլորով արդեն տան էինք, իսկ տանը տոն էր մեզ համար, քո առաջին օրը տանը սիրեցի, քո առաջին ժպիտը սիրեցի, իսկ հիմա սիրում եմ այդ նույն ժպիտը, որը կարողանում ես նվիրել ինձ բաց աչքերով, սիրում եմ քո հոտը, քո ջերմությունը, երբ ուտում ես, ու ես զգում եմ անգամ սրտիդ աշխատանքը, սիրում եմ քո փոքրիկ աչքերը, քո դեմքի տարբեր արտահայտությունները, սիրում եմ ժամերով նայել քեզ, սիրում եմ քնել քո ձեռքը բռնած, սիրում եմ անգամ ժամերով չքնելս, սիրում եմ արդուկել քո շորերը ու դասավորել դրանք դարակում, սիրում եմ երբ դու անգամ քո փոքրիկ ուժով ինձ ճանկռոտում ես կամ մազերս քաշում, սիրում եմ քո զգուշությունը լողանալիս, սիրում եմ այն գիտելիքներս, որ հասկանում եմ քո ամեն մի լացի իմաստը, սիրում եմ երբ դու իմ մամայի ձեռքերի մեջ գտնում ես քո հանգստությունը, սիրում եմ, երբ դու քո պապայի գրկում քնում ես, սիրում եմ անգամ այն պահը, որ քո սիրելի օրորոցայինի մի քանի տող ես այդպես էլ ճիշտ չեմ երգում, սիրում եմ քո նոր հագուստները, քո նվերները, սիրում եմ այն պահը, որ միշտ հաղթահարում եմ վախս ու կտրում եմ քո եղունգները, սիրում եմ այն պահը, որ գնում եմ մանկական պոլիկլինիկա մեծի փոխարեն, որ դուրս եմ գալիս ամեն օր քեզ հետ ման գալու, որ տանջվելով հարկից հարկ իջացնում եմ քո կալյասկան ու քեզ դնում մեջը, սիրում եմ առավոտյան քսել քեզ կրեմներ, սիրում եմ քեզ գրկել, սիրում եմ քեզ վախենալով համբուրելս, սիրում եմ քո ամեն մի թաշկինակն անգամ, սիրում եմ քո՝ ինձ հետ խոսալը, սիրում եմ քեզ ու ինձ քո կողքին, քեզ մայր ու միշտ քեզ սիրելս եմ սիրում:

Ահավոր ուրախանում եմ, երբ տեսնում եմ սոցցանցերում մամայիս նկարների տակ հարյուրավոր քոմենթներ կա, զգում եմ, որ անգամ քսան տարի առաջ ավարտած նրա աշակերտները իրան սիրում ու հարգում են, ամեն օր գրում են, ամեն օր հիշում, ուրեմն դա մի բան նշանակում է, էլի:

Հիմա մամայիս համար էլ ավելի ուրախ եմ, թոռների քանակը ևս մեկով է ավելացել, այն էլ տղա: Մամաս ասում է՝ կյանքում առաջին անգամ խաղալիքների խանութում ավտոների եմ նայում, բա մամ ջան տես ինչ բազմազանացնում եմ քո կյանքը:

Ես մամայիս մեկ մեկ լավ նեղացնում եմ, իմ ահավոր բնավորության պատճառով, կամ միգուցե ուզում եմ, որ մամաս հիմա մենակ իմը լինի, իրա կարիքը քան երբևէ ունեմ ես հիմա: Մեկ մեկ տենց նեղացնելուց հետո, նստում ու լացում եմ, գիտեմ մամաս չի նեղանում, չի էլ հիշում, բայց ես հիշում եմ, նեղվում եմ, լացում եմ: Մամ ջան կներես, որ տենց մեկ մեկ ստացվումա, ինչ անեմ, բայղուշ բնավորություն ունեմ:

Երկու շաբաթից մամաս մոտս է լինելու, չեմ էլ հավատում , որ մամաս գալու է ու մնա իմ մոտ, ամեն առավոտ տեսնելու եմ իրան, պաչեմ գրկեմ, թոռանը գրկի, ես ուրախանամ, ու այ տենց հրաշք պահեր են ինձ սպասում շուտով:

ԵՍ իմ ՄԱՄԱՅԻՍ մենակ մի բան եմ ցանկանում՝ Առողջություն: Երեկ մի պահ մտածում էի, որ ժողովուրդը բարեմաղթանք ասելիս, իզուր չի ասում, առաջին հերթին ցանկանում եմ առողջություն, դրանից կարևոր բան ոչ մեկ չունի, այն երբեք չի կարելի կորցնել, ու որ դու մամ ջան հիվանդանում ես, մենք շատ ենք նեղվում, դրա համար բեր դու մի հիվանդացի, թող քո ոչ մի տեղը ԵՐԲԵՔ չցավա: Ես ցանկանում եմ, որ քո սիրուն սիրուն աչքերը միշտ ժպտան, որ քո ամեն նոր նկարի մեջ ես քեզ միայն երջանիկ տեսնեմ:

Ծնունդդ շնորհավոր իմ ՀՐԱՇՔ ՄԱՄԱ:

Ու մենք մեր կյանքի հաջորդ տարին մեզ հետ տանում ենք հենց այդ պահերը՝ ծնողների, ընկերուհիների, մտերիմներին ու սիրախ էակի հետ անցկացրած պահերը: Ու ամեն անգամ այդ բարի ժպիտ առաջացնող պահերի քանակը մեծանում է, մի դրվագը մյուսին փոխարինում է, ու մեկն իր կարևորության հիշողությանդ մեջ ավելի վառ դիրքերում է հայտնվում, իսկ էն մյուսը, հիշում ես շատ հանկարծակի, անսպասելի մի երգ լսելիս կամ ֆիլմ դիտելիս:

Ու ես հիմա, կյանքիս այս կարևոր փուլում անգամ ես աշխատում եմ իմ պահերի ու դրվագների պահոցը ավելի մեծացնել, իմ կյանքի սիրուն ու հիշվող րոպեներն ու ժամերը շատացնել…

Ֆեյսբուքում նա ունի  550 friend, ինձ հետ ընդհանուր` 36:

Նրա բլոգերը՝

http://hayarvest.com/

http://baxtuban.blogspot.com/

Նրա Ֆեյսբուքյան էջերը՝

Բախտուբան բլոգի ֆեյսբուքյան էջը՝ http://goo.gl/6kPef

Հարցուպատասխան քաղաքակրթական հանդեսի ֆեյսբուքյան էջ` http://goo.gl/yG8eU

ՀայԱրվեստ բլոգի ֆեյսբուքյան էջ՝ http://goo.gl/ghqsM

Հայ մատենագրութեան թուանշային գրադարան՝ http://goo.gl/3ufG4

-Ո՞վ է որոշել քեզ կնքել Անի անունով:
-Հայրս:
-Ո՞ր տարիքից սկսած ես հիշում մանկությունդ:
-Առաջին վառ հիշողություններս “մութ-ու-ցուրտ” տարիներից են, հավանաբար՝ 3 տարեկանից:

-Մինչ դպրոց գնալդ ի՞նչ հաջողություններով էիր արդեն զարմացրել ծնողներիդ:

-Դե մինչև դպրոց գնալս արդեն կարդում էի ռուսերեն, գիտեի աշխարհի ֆիզիկական ու քաղաքական քարտեզը, 300-ից ավել չափածո գրական գործեր անգիր, շախմատ էի խաղում ու բազմաթիվ այլ գիտելիքներ հումանիտար ոլորտից:
-Ինչպիսի՞ն է եղել Անին դպրոցում:
-Շատ կարգապահ ու պատասխանատու, ինքնամփոփ: Ուսուցիչների ուշադրության կետրոնում:
-Ե՞րբ առաջին անգամ զգացիր, որ Արվեստը քո մեջ մի ուրիշ տեղ ունի:

-Հմմ.. ես դեռ մինչև դպրոց գնալս շատ տարված էի հին քաղաքակրթություններով, որովհետև հայրս մեծ աշխատանք էր տանում՝ ինձ գեղարվեստական առումով զարգացնելու հարցում: Նախավարտական դասարանում արդեն հասկացա, որ ուզում եմ ուսումնասիրել արվեստն իր բոլոր դրսևորումներով, բայց ամբողջ ուժգնությամբ արվեստը դարձավ իմ կիրքը միայն համալսարան ընդունվելուց վեց ամիս անց:
-Ի՞նչ անսպասելի ճաշակային բումեր են եղել քեզ մոտ դպրոցական տարիներին:
-Դպրոցական տարիներին երևի թե ամենամեծ տատանումներն ինձ մոտ եղան երաժշտության ոլորտում: Մանկուց, ի շնորհիվ հորս՝ դասական երաժշտություն ու դասական կատարողների էի լսում, հետո միջին դասարաններում սկսեցի լսել նաև ռեփ, հիփ-հոփ, փոփ : Արդեն բարձր դասարաններում կտրուկ անցում եղավ՝ ռոք, նաև հաուս ու ժազզ:
-Ո՞րն է առաջին գիրքը, որը ամենաշատն է տպավորվելլ քեզ մոտ:
-Վախթանգ Անանյանի “Հովազաձորի գերիները” երևի
-Ինչպե՞ս որոշեցիր ապագա մասնագիտությունդ ու թե ո՞ր բուհն ես գնալու:

-Վերևում արդեն մի քիչ խոսեցի այդ մասին. իրականում ծնողներս ու ուսուցիչներս ինձ տեսնում էին քաղաքագետի կարգավիճակում ու ես, երևի թե նրանց չհիասթափեցնելու համար, հենց այդ բաժին տվեցի գործերս, բայց ստացվեց այնպես, որ ընդունվեցի ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետի Հայ արվեստի պատմության և տեսության Յունեսկոյի ամբիոն:
-Ինչպիսի՞ն  պետք է լինել, որպեսզի հնարավոր լինի դառնալ քո ընկերը:
-Պետք է պարզապես մարդ լինել:)
-Քո ընկերներից մեկը քեզ բնորոշել էր որպես մարդ, ով կարող է սիրել բոլորին, հե՞շտ է լինել այդպիսի օպտիմիստ:

-Օպտիմիզմ բառը այնքան էլ չեմ սիրում, ինձ համար կա կեցության որոշակի ձև. ներդաշնակություն սեփական էության և բնության հետ՝ հիմնված համընդհանուր, անպատճառ սիրո վրա:
-Պատմի՛ր մի քիչ այն մասին, թե ինչպես դարձար բուսակեր:
-Ես ինձ բուսակեր չեմ համարում, ուղղակի եկավ մի պահ, որ մսամթերքից ներքին սթրեսս էի տանում ու այլևս չկերա, բայց ծովամթերք ու կաթնամթերք ես օգտագործում եմ: Դա իմ հոգևոր պրակտիկայի արդյունքն է:
-Ի՞նչ խենթություններ ես սիրում անել:
-ՄՄ… Ես գրեթե միշտ հավասարակշռված եմ ու արտասովոր վարքը ինձ համար չէ:)  հ.գ. ընկերներիս շատ նեղ շրջանակում երբեմն հնարավոր է:
-Աշխարհի ո՞ր թանգարանում կցանականայիր աշխատել:
-Թանգարանում՝ դեռ չգիտեմ, բայց մասնագիտական երազանքս Christie’s աճուրդային տանը աշխատելն է:
-Կա մի արհեստ, որին տիրապեում ես, օրինակ ասեղնագործել, կամ կար ու ձև:
-Ոչ
-Ինչ կպատմես քո մասին, որ կզարմացնես անգամ քեզ լավ ճանաչողներին:
-Ռուսերենի այբուբենը չգիտեմ:)(Ես էլ-հեղինակ)
-Անի, կպատմե՛ս ընտանիքիդ մասին:

Անին քրոջ երեխաների հետ

-Ապրում եմ հայրիկիս ու մայրիկիս հետ, միակ քույրս ինձանից 12 տարի մեծ է ու արդեն երեք բալիկ ունի:
-Ուսանողական տարիներին ակտի՞վ ես եղել, թե՞:
Եթե ուսանողական ակտիվությունը ենթադրում է սրճարաններն ու ժամանցը, կամ դասի չնստելը՝ ոչ:) Ակտիվ եմ եղել դասաժամերին
-Պատմի՛ր մի փոքր գրքիդ մասին(Անիի “Նոր կյանքիդ 7 օրերը” գիրքը կարող եք բեռնել այս կայքից):
-Այդ փոքրիկ գրքույկը նախորդ մի քանի տարիների իմ փորձի ու գիտելիքների արձանագրումն էր, որը ընկերներիցս մեկի համար էր գրվել ու հենց նրա խորհրդով էլ դարձավ լայն հանրությանը հասանելի: Այն առողջ կենսակերպի ու ինքնազարգացման պրակտիկ ուղեցույց է:
-Անին աշխատանքում, Անին տանը, Անին ընկերների հետ կամ սոցցանցերում, տարբե՞ր է:
-Այո՛: Աշխատանքում կենտրոնացած եմ ու լրջախոհ, իսկ տանն ու ընկերներիս հետ` ավելի ազատ ու աբստրակտ, ինքս ինձ հետ բոլորովին այլ եմ:)

-Ես գիտեմ, որ դու առավոտյան յոգայով ես զբաղվում, կիսվի՛ր մի քիչ ընթերցողների հետ, հե՞շտ է սկսել:
-Յոգայով մեկ տարի է, ինչ չեմ զբաղվում: Իսկ առավոտյան մեդիտատիվ պրակտիկայով եմ զբաղվում, դա էլ իմ հոգևոր պրակտիկան է: Երկուսն էլ սկսելու համար լուրջ դրդապատճառներ և ներքին պահանջ է անհրաժեշտ՝ սկզբում ամենայն մանրասնությամբ ուսումնասիրելու պայմանով: ԻՆձ շատ են այդ հարցով դիմում և ես միշտ խնդրում եմ, որպեսզի տարածված մոդային տուրք չտան, որովհետև հաճախ այդ ամենը հին ուսմունքների եվրոպականացված փշրանքներով վառ անհատակնության իմիջ ստեղծելու համար է..
-Կպատմես մի քիչ քո հոբիների մասին:
-Ամենասիրելի հոբբին ինձ համար իմ մասնագիտությունն է, որով զբաղվում եմ անասելի հաճույքով:) Դե բացի այդ հայրս մետաղադրամներ էր հավաքում, հիմա ես եմ փորձում հավաքածուն լրացնել, թուլություններիս շարքում են հին քարտեզները, շախմատը ու գրքերը:

-Կա՞ն մասնագիտություններ, որոնք առհասարակ քեզ չեն համապատասխանի երբեք:
-Այո՛, ու դրանք շատ են:
-Ձմեռ պապիկին հավատում ես:
-Այո՛:)
-Ի՞նչ երբեք չես ուտի:
-Որդազգիների:
-Ի՞նչը կարող է քեզ զարմացնել:
-Ամեն ինչ..