Գեները իրանցը անում են

Եթե նկատել եք, նորածիններ մասին հարցերի շարանում իր պատվավոր տեղն է գրավում`ում է նման հարցը: Չեմ կարող բացատել, թե ինչու, բայց դա համարյա թե բոլորին հետաքրքրում է: Ու հետո ինչքան մարդ մեծանում է, այդ հարցը միշտ իր հետ է, նրան միշտ նմանացնում են կամ մամային, կամ պապային կամ էլ մեկ այլ բարեկամի: Ոմանք նորմալ են վերաբերում այս երևույթին, ոմանք չեն սիրում համեմատություններ: Բայց դե մեկա մարդու գեները իրանցը անում են Ու մեր կյանքի փուլերից մեկում մենք նմանվում ենք իսկապես ծնողների այն կողմին, ում գեները ավելի ուժեղ են եղել: Ու ինչ հետաքրքիր է, երբ դու նայում ես քեզ ու տեսնում ես քո մամային հայելու մեջ: Մամաս վերջին տարիներին հաճախ ասում է, որ ինքը նմանվել է իրա մամային, ու դա իսկապես այդպես է, նրանք երկուսն էլ սլավոնական արտաքին ունեն: Ու մամաս մի տեսակ հպարտությամբ էր դա ասում: Մենք մեր ծնողներին հասկանում ենք այն ժամանակ, երբ ինքներս ենք ապրում այն, ինչ իրենք են ապրել: Երեկ ես լողանալուց հետո թաց մազերով կանգնած էի հայելու դիմաց ու մի պահ ինձ թվաց, որ մամաս է` երիտասարդ ժամանակվա իր նկարների մեջի մամաս: Ու ինչքան նայում էի, այնքան ավելի էի նմանվում: Մի տեսակ հաճելի էր հոգուս մեջ, մի տեսակ անհասկանալի, ախր նայում ես քեզ ու քո մամայի դիմագծերն են ընդգծվում դեմքիդ… ու դու երջանիկ ես, ուրախ ու հպարտ…իմ սիրուն մամա


Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.