Շունիկով պապիկը

Ռուսաստանում հարևանություն ասվածը չկա, կան մարդիկ, ովքեր անցնում են իրար կողքով ու անգամ չեն բարևում: Նույնը և մեր շենքում: Սակայն կար մի մարդ, ով բոլորից տարբերվում էր: Ինքը շունիկով պապիկն էր, ափսոս ես չհասցրեցի նրան նկարել…

Շատ աղքատիկ տեսք ունեցող, շատ էժանագին ծխախոտ ծխող մեր հարևանը մոտ 70 տարեկան էր, միգուցե և ավելի երիտասարդ, սակայն հոգսերը նրան ծերացրել էին, իսկ հոգսեր նա շատ ուներ: Տանը նրա վաստակած գումարին սպասում էր սրտի հիվանդություն ունեցող կինը ու հիվանդ թոռը: Աշխատում էր միայն նրա աղջիկն ու ինքը: Իր շատ աղքատիկ, նիհար տեսքով, իր կոստյումի գույնին համապատասխան մոխրագույն շան հետ նրանք աղբանոցից շշեր էին հավաքում ու հանձնում` գումար վաստակելու համար: Ու նրանք, շունն ու պապիկը, անբաժան էին: Չնայած ոչ մաքուր գործով զբաղվող պապիկը երբեք կեղտոտ տեսք չուներ, հավանաբար կյանքն էր նրան ստիպում աղբանոցներում կնոջ դեղի փողը վաստակել:

Պապիկը մեր շենքի այն միակ մարդն էր, ով մեզ միշտ բարևում էր կամ պատասխանում մեր բարևին: Հաճախ նա կնոջ հետ դուրս էր գալիս զբոսնելու, հիվանդությունն իր հետքը թողել էր կնոջ վրա, սակայն բարև տալն ու առնելը նրանց մոտ ընտանեկան բարեհամբություն էր:

Մի քանի որ առաջ ամուսինս ինձ հարցրեց` ոնց որ չկա հա պապիկը, ասեցի հա, ես էլ չեմ տեսնում: Այսօր մեզ ասեցին, որ մի շաբաթ առաջ նա լավ հիդանդացել է ու … մահացել… իսկ փող հավաքող հարևանները չգիտես` ինչու մեր դուռը չեն ծեծել, իսկ մենք հենց այդ օրը չգիտես` ինչու տնից դուրս չէինք եկել… ափսոս… մենք էլ  չունենք Շնիկով Պապիկ հարևան, բայց հաստատ ունենք հիշողություններ…


Both comments and pings are currently closed.

One Response to “Շունիկով պապիկը”

  1. Neo says:

    Աչքերս արցունքով պատվեցին…